آهو

دل خوشم با یاد زیبای غزل خوانی که نیست

رازها در پرده دارم با دوچشمانی که نیست

موی دلدار است یا چشمم سیاهی می رود

باز هم گم می شوم در این خیابانی که نیست

با من از فردوس می گویندو حوای لبش

می زند آتش به جان آدم ایمانی که نیست

نام من ورد زبان کوچه گردان می شود

شاعری شد کشته ی گیسو پریشانی که نیست

اتفاق دیدنش روزی می افتد عاقبت

هیچ چیزی غیرممکن نیست می دانی که نیست

ابرهای قبله بارانی است دارد می رسد

یک سفر در پیش دارم زیر بارانی که نیست

سلام اي غم لحظه هاي جدايي...