گرگ هاری شده ام

گرگ هاری شده ام

هرزه پوی و دله دو

شب درين دشت زمستان زده ی بی همه چيز

می دوم ، برده ز هر باد گرو

چشم های ام چو دو كانون شرار

صف تاريكی شب را شكند

همه بی رحمی و فرمان فرار

گرگ هاری شده ام ، خون مرا ظلمت زهر

كرده چون شعله ی چشم تو سياه


تو چه آسوده و بی باك خرامی به برم

آه ، می ترسم ، آه

پوپك ام ! آهوك ام !

چه نشستی غافل ؟
كز گزندم نرهی ، گرچه پرستار منی

پس ازين دره ی ژرف

جای خميازه ی جادو شده ی غار سياه

پشت آن قله ی پوشيده ز برف

نيست چيزی ، خبری

ور تو را گفتم چيز دگری هست ، نبود

جز فريب دگری

من ازين غفلت معصوم تو ، اي شعله ی پاك

بيشتر سوزم و دندان به جگر می فشرم

منشين با من ، با من منشين

تو چه دانی كه چه افسونگر و بی پا و سرم ؟

تو چه دانی كه پس هر نگه ساده ی من

چه جنونی ، چه نيازی ، چه غمی ست ؟
يا نگاه تو ، كه پر عصمت و ناز

بر من افتد ، چه عذاب و ستمی ست

دردم اين نيست ولی

دردم اين است كه من بی تو دگر

از جهان دورم و بی خويشتن ام

پوپك ام ! آهوكم

تا جنون فاصله ای نيست از اين جا كه من ام
مگرم سوی تو راهی باشد

چون فروغ نگهت

ورنه ديگر به چه كار آيم من

بی تو ؟ چون مرده ی چشم سيهت

منشين اما با من ، منشين

تكيه بر من مكن ، اي پرده ی طناز حرير

كه شراری شده ام

پوپك ام ! آهوكم

گرگ هاری شده ام

مهدی اخوان ثالث

سلام اي غم لحظه هاي جدايي...